Gece Uyuyordu Ben Dısardayken

Gece uyuyordu ben disardayken karanlikti,kör oldum rüzgar kapinizda bekliyordu siz uykudaydiniz, y(c) oktunuz, gördüm... yol-yolcu bekliyordu bir tren Midyad´ta istasyon yoktu... Bütün ask(siz) larkavgadaydi sehir uyuyordu, su yürüyordu, kosuyordum, geldim... Hamlet´i oynuyordu karanlikta bir cocuk kise(ler) yoktu, sehir kendini terk etmisti bana bakiyor(du) yüzleriniz, sustum... Hic gelmeyen bir yarindi düslerim ben tasidikca o agirlik oluyordu... sende ter kokusunu seviyordum teninden bir tad birakiyordu avuclarima, kapisi ve penceresi olmayan bir ev yapmistin duvarinda bir resim olarak duruyordum, yoktun... Gece oyuyordu ben disardayken sehir tenhaydi, icimde bir dag büyüyordu zerdest(i) bir atesin etrafinda govende durmustu(nuz) durdum... (S) öz dilde kendisini (y) aralayanbir sark(l) iydi bir Dengbej´in sesinde tarih, ekmeginde tuz, (b) esiginde bereket´ti cocuklar, dinledim... Hayat kökünden cekilmis bir agacti yüzümde toprak rengi bir aci kaldi... Gece uyuyordu ben disardayken (S) onsuz bir tarladan isiga yürüyordum yol kemirgendi ayaklarimi yitirdim, bana ellerini ver, ayaklarimi yurduma götür anla, oradayim...