Gece

Batıyor batıdan güneş, Parlıyor akşam yıldızı; Kuşlar yuvalarında sessiz, Ben de bulmalıyım yuvamı. Ay bir çiçek adeta Gökyüzünden bir çardakta, Sessiz ve mutlu, öylece Oturmuş gülüyor gecede. Yeşil tarlalar, mutlu koru, elveda! Sürülerin keyifle gezindiği, Kuzuların otladığı yerlerde Meleklerin ayakları parlıyor şimdi. Kutsuyorlar, biz görmeden Neşe saçıyorlar durmadan, Her tomurcuğa, her çiçeğe, Uykudaki her yüreğe. Kuşların ısınmak için sığındığı, Bakımsız her yuvaya uğrarlar; Korumak için tehlikeye karşı Her hayvanın inine girerler. Uyuması gerekirken ağlayan Birini gördükleri zaman, Uyku akıtıp başından aşağı Beklerken o yatağın başını. Kurtlar, kaplanlar av için ulurken, Üzülürler, ağlamaya başlarlar; Uzak tutarlar onları sürüden, Açlıklarına çare ararlar; Hayvanlar sürüye saldırırlarsa, O zaman melekler büyük bir özenle, Sürüden güzel ruhları alırlar, Yepyeni bir dünyaya salarlar. Orada aslanın kızıl gözlerinden, Altın gibi gözyaşları akar; Hüzünlenip dokunaklı seslerinden, Sürünün çevresinde bir tur atar; Ve der ki: 'hastalık onun sağlığıyla, Ve öfke onun uysallığıyla Uzaklaştırıldı bu topraklardan Bu ölümsüz zamanımızdan. Meleyen kuzu, şimdi senin yanında, Uzanıp uyuyabilirim ya da Seninle aynı ismi taşıyanı düşünüp, Ağlayabilirim bakıp bakıp sana; Çünkü hayat ırmağında yıkanan Parlak yelem ebediyen ışıldayacak altın gibi Koruduğum sürece ben bu sürüyü.'