Sone 154

Ufacık aşk tanrısı, yanında yürekleri Dağlayan kızgın kama, bir gün yatmış uyurken, Kız oğlan kız kalmağa and içmiş birçok peri üşüştü. El değmemiş eliyle kaptı birden Bu adaklı kızların en güzeli, bir ordu kadar çok yürek yakmış olan kızgın kamayı: İşte bir bakirenin eli, silahsız kodu uykuda, isteklerle yanıp duran paşayı. Kız kamayı ordaki bir kuyuda söndürdü; Sonsuz ateşe verip aşk kendi aleviyle Pınarı şifalı bir kaplıcaya döndürdü. Hastalara birebir. Ben, sevgilime köle. Şifa bulmağa geldim ve gördüm ki gerçek şu: Sevgi suyu kaynatır; sevgiyi söndürmez su.