Ağlamaklı Bir…

Uzun zamandır ağlamaklı bir şiir vardı aklımda, yazamadığım... Ve yine uzun süredir burukluklar vardı yüreğimde, çözemediğim… Aklımı kurcalayan onlarca düşünce, İçinden çıkamadığım bir o kadar keşmekeş, Yüreğimden silip atamadığım kırılgan anılarım, Elimin tersiyle itemediğim yanılgılarım ve sen! “A” tipi sosyal bir insan olmanın getirdiği zorlukları iyi bilirim… Yalanlar karşısında gereksiz manevralar yapmayı da! Ve yine iyi bilirim aldanmayı, aldatılmayı Zaten herkes de bilir ne de kolay kandığımı… Nedendir, yenilgileri yanılgılardan daha kolay hazmetmem? Ve bir tek gülüşüne koca bir ömrü feda etmem Gözbebeğindeki bir ışıldama uğruna yalnızca, Benliğimden, hayatımdan ve dahi sevdamdan vazgeçmem, neden? Seni üzmemek uğruna kendime verdiğim zararı da bilirim aslında, Ama yine de tek bir muhabbetinde yalan yanlış anılmayı kâr sayarım kendime… Hilelerini bilirim aşkın, kahpeliklerini, rezilliklerini Ve kendimi bilirim acizliğimde… Aşklarını bildiğim gibi, yalanlarını da bilirim aslında Zulmün kadar da iyi bilirim sonsuz merhametini Yakın göründüğün kadar uzak olduğunu da… Çektiğin acıları bile çekerim seninle, senden habersiz Seni kaybetmemek uğruna yitip gittim yıllarca Acı sözlerine de eyvallah dedim, belki de onursuzca Elde etmek uğruna hiçbir şey yapmadım gerçi Sebebi olmayan bir sonucu bekledim kendi aklımca Halen sotada bekliyorum ama aşık değilim artık Yazık ki bitip giden ömür gibi dostluklar… Bir var bir de yok! Artık bu son şiirim seninle ilgili, Ve en son çırpınışım… Biz “Asaf” ustanın o malum şiirinde saklıyızdır tastamam Sen sevgiden şımaran çocuksundur bazı zamanlar Oysa ben hep aynı yerde takılıp kalmış olan o meşum, şaşıran budalayımdır… Ne yazık, sensiz seyredemem denizi!