Kış Btierken
Y Yalnız İnsan
0
Altın Yaprak
ben, hep kış biterken terkedildim.
sessizce gelip
usulca koynuma sokulan kadınlar
fırtınalardan yara almış kalplerini
sardılar aşkımla.
o kadar mutlulardıki gözüme
dünyanın en şanslı kadınıyım diye bakarlardı.
cemreler gibi düştüğüm her yürek
bir hercai kelebekti.
kanatları iyileşince
kırdılar kozalarını
ki; kalbimdi o.
arkalarına bakmadılar
barındıkları limanı
sessiz ve yalnız bırakırken.
hep kış biterken terkedildim ben
baharla birlikte gitti kadınlarım.
onlardan ağmağandır bu sonbaharım.
11 Haziran 2008 Çarşamba
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş