Son Kumaş

Görmedim ilham atını Ben bu şiir sanatını Bir deli kızdan okudum Sanatı öğretti bana Ben de bu tezgahtan ona Türlü kumaşlar dokudum Altı buçuk yıl emeğim Gönlüm, elim, gözbebeğim Eskidi sırtında bütün Tam gözü doldurduğu gün Sevgiden almış gibi hız Ansızın evlendi o kız İstedim ünler salacak Bir yaman örnekli duvak Örmek o ruhum geline Ay ışığından bir ipek Gamla beraber bükerek Taktım ömür iğnesine İğneyi ilkin derime Sonra çürük gözlerime Saplayarak, titremeden İşledim üç günde bakın Solmuş ümit yaprağının Üstüne her duygumu ben Sanatım ermişti sona Gitti merasimle ona Ellerimin son hüneri İşte o kızdan bu kumaş Her yanı kıpkırmızı yaş Ertesi gün geldi geri