İnsanlar var tıpkı buzdağları gibi Ama içindeki cevherler yakut ve inci Belki küçük belki sade belki basit…
Varsa hep yanında İyi ve kötü ânında Hep sağ cenâhında Olursa biri, ona dost derler…
İnsan dolarsa bazen hisle Dökülür kelimeler o hevesle Diyemez olur onu serzenişle Dökülürse dudaktan adı şiir olur…
İnsanın bir tane olmalı Leylâ’sı Kendini onda bulmalı, olmalı aynası Vermeli gerekse canını, çünkü cânânı Yoktur O’nsuz yoktur hiçbir ânı…