Adamına Göre Değil, Adam Gibi Adamdı

Adam gibi adamdı. Doğduğunda öyle söylemişlerdi. Kalem tutar gibi parmaklarla ebenin yüzünü çizmişti. İlk şaplağı da o gün yemişti hayat okulunda. Yıllar sonra adamdan saydılar, iş verdiler. Adam gibi çalıştı, ya da çalışmaya gayret etti. Çalıştı çalışmasına da adam gibi. Parasını alamadı adam gibi. Kapı dolaşıp sayıp yazıyordu memurlar. Hatta oy kullansın diye kâğıt bile gönderiyorlardı. Sadece o zaman sayılıyordu, adamdan. Belki de adam kıtlığı vardı Yüreği de adam gibiydi. Güvendi, sevebilirim diye niyetlendi. Adam gibide sevmişti sevmesine de Adam gibi sevilememişti. Yazarım dedi adam gibi derdimi, sevgimi. Yazdı da adam gibi. Öylece kaldı yazdıkları sanki vasiyet! Olmadı ki okuyan adam gibi. Belki de beklediler ölümünü; adam gibi okumak için. Adam gibi sıralardı dizeleri. İnci tanelerini andırırdı. Sıralardı da… Adam gibi yazdıklarının altında kaldı bir gün. İş de o gün Aldılar onu adamlar. Adam gibi götürdüler. Adam gibi defnettiler. Dua ettiler ardından adam gibi. Adamlar. Adamına göre değil adam gibi adamdı. Rahmetli adam. 01-07-2010 Beyas Çorlu