Ablam

bıçaklar da kandı/ düşlerse yalan; bunları hiç bilmeden yaşadı ablam… ablam, ne çok ağlardı ablam garlarda insanlar gurbet kokarken herkes uydurduğu düşte solarken o tenha pervazlara kuşlar konarken ablam, ne çok ağlardı ablam bir sokak lambası kadar yalnız kimselerin geçmediği köprüler kadar sessiz ve hayatın kasisli yollarında yalın, hilesiz ablam, ne çok ağlardı ablam; en sevdiği mevsim gökyüzü kadar… bir yara kadar ağlardı ablam hep aynı kozada hiç kelebek olmadan. ömür dediğin işte bir tozlu yoldur, ne kalan kalır ne giden sondur, diyerek ağlardı ablam o kurak toprakların kirli sancılarında her yalan düşe sessizce gömülüp uyandığında ablam, ne çok ağlardı ablam ömrünün saçaklarında çırılçıplak, hilesiz kimselerin geçmediği köprüler kadar sessiz sedasız gömüldü ablam. gömüldü, yaşamış sayılarak nüfus kayıtlarında ve bir fotoğraf bırakarak kütükte, altıncı sayfanın sol yanında… ben ise kaldım böyle kolsuz bir şehir gibi artık onunla yıllarım sanki bir an'dır; şimdi ablamın düşlerindeki yosun yırtılmış ömrüme hazin bir armağandır… Ekim 2006