Gölgesi Yok Yalnızlığın

yolcusuz hanlara dönünce yüreğin kör kuyulara düşer aydınlık bir ışık yansa, uzak dağ başlarında tuzaklara aldırmadan, yollara düşersin. ardında bırakmazsın yarınları, katık yaparsın, kırk yamalı bohçana… uzadıkça uzar, sürgündeki akşamlar kelepçesiz umutlar biriktirirsin zulanda karanlığına, kandil yapıp, uzak ışıkları gölgene, kandil ışığında, her gece yazılmamış mektuplar okursun. uzaklaştığını sanırsın, aşkın kıyısından adım başı serseri mayına rastlarsın, her parçan bir adaya savrulur toplamak zordur parçaları topladığında, bir bütün olacağını sanıp, aldanırsın… hala kara sularındasın aşkın… uzaktan bakarsın, esrikleşen hayatına yetmez içine girmeye gücün… elma içindeki kurtmuş meğer aşk… gün gelir, elma gibi çürürsün… ve uzak dağ başındaki ışık, ulaştığında, aydınlık değildir artık… yazılmamış mektuplarını, şimdi kime okuyacak? kendi karanlığında, gölgesizdir yalnızlık