Acıtan Veda

Kendine dönmüştür artık Sımsıkı tuttuğun o silah Ve ilk kez tedirgindir parmakların Yere düşmüş sarı kuru yaprağın Tırmanıp dalına tutunması kadar aykırıdır Çıkış yolunu bulman Boşsundur çünkü boşluktasındır Tanımaz artık kendini kendin bile Yabancıdır tenin ellerine En az gül dalındaki baykuş kadar Seni sevenlerin çırpınışları bile Çare olmaz kurtulmana İlaçta sensin silahta Yalnız sen varsın bu savaşta Sen ve sıcaklığını taşıdığın elin boşluğu Neye direniyorsun söylesene Kim acımamıştı ki gidenin ardından Hangi taş yürek dökmemiştir İpil ipil yaşlarını Kim kanamamıştır ki Taptığı elin açtığı yaralardan Nasıl dayanacaksın O taş çatlatan acıya Niye güveneceksin artık Tam da gelmiş derken Sevdiğini götüren ayrılığa Hadi şimdi silkele kendini Fazla seçenek yok bu soruda Ya gidip sarılacaksın Ya da dimdik el sallayacaksın O'nu götüren ayrılığa