Babam'ın Murat'ı

Babam,rahmetli;Ali Fahri Çok severdi güzel olan her şeyi Yemeği,gezmeyi,arabaları Severdi eğlenmeyi,gülmeyi Çocuklar gibi Olmuştu bir kere köy yerinde Bu kadar çocuk Yapacak bir şey de yoktu Dönülmezdi de geri Böylece İstanbul'a gelindi. Olsun isterdi cebinde parası Ve beş kuruşa beş takla Atılmayacağını anlatırdı,durmadan. Ümraniye'den meteliksiz çıkardı Sabahın koynunda yollara Ekmek parası için Yedi çocuğa…. Bakmak kolay mıydı? İş buldu çalıştı,gece gündüz Mesailere kalındı Kimi zaman işsiz kalındı. Kolay değildi bakmak Dokuz nüfusu Anacığı doğurdu küçük Yusuf'u Onca yıl çalıştı çabaladı. Nihayet oldu emekli Kavuştu hayaline,arabasına Mahallede üstüne yok Gıcır gıcır tertemiz Üstüne toz,toprak Konmadı,kondurmazdı. Ve rahmetli doymadı arabasına Geç buldu çabuk kaybetti Üzerine olsun Allah'ın rahmeti Doymadı,doyamadı Murat'ına