Yazılmış masalımın beyaz atlı prensi Kaf Dağı'nın ardındaki özlemimsin SEN. Annemin içinde sönmeyen yangın…
Doğdum... ağladım, Etrafıma bakındım Gülüyorlardı...…
Hep, senin üstüne düşler, hepsinin üstünde sen… Seninle geçen zamanın sonunda umut, dudağımın kenarında çizgi, sen……
Senin için hiçbir şeye değmez, Hatta ölmeye bile… O zaman neden yazıyorum bunları Ve neden sensiz, uyuyamıyor, gülemiyor…