Fırtına Zamanı

Dudaklarımızda acı bir gülümseme Belli belirsiz ışıldayan göğe inat Acının karinesi gizliyken boşlukta Semada sallanan çizgiye bakıyorum Yavaşça yükseliyor vicdanlar Yavaşça ölüyor insanlık Yavaşça Ağlıyorum Hırçın bir dalga sesiyle uyanıyorum Hırçın bir deniz seriliyor ayaklarıma Anlamsız sesler fısıldıyor rüzgâr Heyelan oluyor kelimeler cümlede Erozyona uğruyor sahipsiz masallar Dizlerim titriyor Avluda ki kapı ha bir çarpıyor Çatıdan uçuşan geleceğimizi Çöpçüler bir hafta sonra Kirli bir deniz kenarında buluyor Sallanıyor evimizin balkonları Yürekler sallanıyor Bir öfke sağanağı boşalıyor ardından Bir öfke sele veriyor hayalleri Gecenin ikinci deminde İmsak vaktine yakın Hışımla titriyor gökyüzünde yıldızlar Ay evimizin bahçesine iniyor Ay kuyunun dibinde parlıyor Kahırla içini döküyor dünya Pompei'de herkes taşa dönüyor Lav püskürtmüyor artık Edna Kalplerin üstünde volkanlar patlıyor Vaveyla dökülüyor son kalan sesten Ardından bütün nida kesiliyor Ardından yenik ekin yaprağı oluyor bedenler Şimdi fırtına zamanı sevdiğim Arafat'ta vakfe durmaya hazırlan