Geç Kaldınız

Bir yağmur indi gözlerine Titreyerek yere düştü masum bakışlar Mahcup ama kendinden emindi gözlerin ışıltısı Aceleyle kıpırdadı dudaklar Erkendi daha goncaydı gülleri Açmadan solmak istemezdi baharda Açmadı ve solmadı da… Bulutların beyazına asmıştı Sevdanın yürek yakan rengini Bir kayıkçı teknesi gibi sallanıyordu Bir de eski zamanlardan kalma türkü Okuyor ve ağlıyordu ıslanan geleceğine Hava soğuk, yürek yalnız, duygular coşkun Hayaller batmıştı, yemişti vurgun… Hatıraların hatırına ayaktaydı Yanmış ve küllenmiş olsa da anıların saflığı Tutunmaya çalışıyordu yaşamın kıyısına Bir meçhul kucaklıyordu sadece duygularını Prangalar bileklerde acı besliyordu Bekliyordu son gemiyi rıhtımda Martılar hıçkırıklara eşlik ediyordu… Mor bir erguvan girdi düşüne Belli belirsiz çırpınışla irkildi Çiğ düşmüş gibi terlemişti elleri Sabrın son raddesinde acı dokuyordu Üşümüştü yalnızlığın nefesinden Derin bir soluk aldı, kalbindeki sızıdan Hayalet gibi kaçıverdi avludaki kapıdan… Yine akşam oldu!.. Gün bitti… Dün buradaydı o yar!..Bugün sahipsiz gitti… Ardından sallanmadı matemli mendiller Hiç kimse çiçekler ekmedi toprağına Gül olmadı, hep dudaklarda kaldı gonca Bülbüller serenat yapmak istediler!.. Yalnız!.. Yoktu!.. Ağlamak için çok geç kaldınız