Dayanamıyoruz

Güvercinler üşümüş bugün Acıların gölgesinde Ayaza vurmuş zaman Donduruyor ruhlarımızı Güneşi ararken gözlerimiz Başımızda kara kara bulutlar geziniyor Susuyoruz Bir köhne asrın mahzenindeyiz Yıllanıyoruz Sarhoş şişeler kırılıyor başımızda Şaraba boyanıyor kanımız Ya da kanımıza şarabımız Artık bir sarhoş sofrasındayız İştah açıyor olmalı ki kanımız Durmadan yanıyor canımız Cımbızlanıyoruz Feryat… Boşuna… Sanal bir acı akıyor ekranlardan Mendil mendil gözyaşları dökülüyor Bir ara öfkesi kabarıyor insanların: " Bu kadar da olmaz ki canım! Ya biz… Arada kaybolup gidiyoruz Yalan veya doğru Gerçek veya sanal " Üsküdar'ı geçiyor atı alan Bize yine arkadan bakmak düşüyor Yine güvercinler ürkek Yine güvercinler üşüyor Zaman iyice ayaza vuruyor Yüreğimize oturuyor soğuk Ya da yüreğimizde bitiyor Bütün buz dağları Ve ölüyor gerçek hayat Doğunca sanal âlemin çocukları Artık hiçbir şey hatırlamıyoruz Düş bile kuramıyoruz gelecek için Daha fazla dayanamayıp Biz de donuyoruz ekranlara Biraz da sanal dünya bize ağlasın diye…