Gitmek/vakitlice

/Hesabını soramadığım yılların anısına.../ Bin pişman roman sayfaları başından,sonundan yırtılmış vazgeçilmiş yüzler,nefesler ve zamanlar var... tükenmiş sözcükler. keşkeler sarmış dilekleri... gerçekleşmesi mümkün olmayan. Kader örüyor usanmadan ağlarını sağlam kalmıyor kol,kanatlar zarif bir selam veriliyor oyunun ardından sahneye dökülüyor gözden belirsiz yaşlar... /Bilemezdim bir gün hak vereceğimi zamana.../ Çözecekmişim demek bir gün karmakarışık tüm düğümleri bilmiyordum ki ben hiç bir başlangıcın bitimsiz gelmediğini... / Vakitlice veda etmek gerekiyormuş hayatın her deminde./ Gitmek... vakitlice. her hanede aslında ebedi misafir olduğunu bilerek... Menzili yokmuş hayatın kaderinse güzergahı biraz hüzün, biraz mutluluk ve en çokta imtihanmış yaşam... uzatmamak gerekiyormuş evet vakitlice gitmeliymiş insan...