Baba

Seni en son gördüğümde yüzünde bu kadar kırışıklıklar yoktu. Ne kadarda yaşlanmışsın. Yolun sonu yaklaşıyor mu dersin? Merak ediyorum acaba hala yalanlar söylüyor musun? İnsanlarla konuşurken gerçek yüzünü saklıyor musun? Bize yaptıklarını hiç düşünüyor musun? Vicdan azabı çekmek bir kenarda dursun, Yaptıkların için azda olsa pişmanlık duyuyor musun? İşkencelerine nasıl katlandığımızı düşünerek Allah'ıma şükrediyorum. Yıllardır yoksun yanımızda ve düşünmeye bolca zamanım vardı. Seni gerçekten anlamaya çalıştım. Neden böyle davrandığını, Küçüklüğünde neler yaşadığını, bunların seni ne kadar etkileyebileceğini. Çocuk aklıyla bunları düşünemezdim. Anlamaya çalıştım ama bir anlam veremedim. Kader de diyemedim. Biliyor musun? Küçükken çok istiyordum eve geldiğinde boynuna sarılacağım birisi olsun diye. Küçükken benimle nasıl oynadıysan büyüdüğümde de oynamanı isterdim. Çevremdeki insanlara baktığımda onları sadece tek bir şey için kıskanırım. Tek bir konuda içimin yanmasını önleyemiyorum. Fazlasıyla acı veriyor. Bir kızın ona sarılmasını, gülüp eğlenmesini… Ne düşünüyordum biliyor musun? Aradan bunca zaman geçtiği halde bizi arayıp sormamanı Af edeceğim diyordum. Soyumu inkar etmeyeceğim ve düştüğünde sana her şeye rağmen bakacağım. Ama gel gör ki sen bu yaşa kadar gelmişsin ama hiç düşünememişsin. Senden çok çektiğimiz halde seni af etmeyi düşünmeyi başardığımız halde Sen hiçbir şeye pişman olmamışsın Ve hala bize acı çektirmeye devam etmeye yeminlisin. Bir insanın aklı ne zaman başına gelir? Bir insan kaç kere Af edilir? Bu hayatı ben seçmedim deme! Herkes yaptıklarından sorumludur. Artık yoruldum ve ağlamak istemiyorum. Akıl vermede bir numarasın, söyle ben şimdi ne yapayım Baba?