Affet
Z Zeynep Kır
0
Altın Yaprak
Sözümü tutamadım affet!
dindiremedim içimdeki sızıyı,
küçültemedim içimde sevgini,
oturdum karşısına
sırtını dayayıp bir sabah
gelişimi beklediğin çınarın.
içimden yalvarırken,
ne olur yine orda ol diye.
akmasına engel olamadım
meraklı gözlere aldırmadan,
yağmur gibi boşalan gözyaşlarımın.
aramayacaktım...
ağlamayacaktım....
unutacaktım...
hiç bir sözümü tutamadım
affet...
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş