Hasret Uykusu

Aldırmam Omzuma bırakılan Hüznü yosunlanmış uzaklıklara Ve derim ki Sancının en güzeli Soluk soluğa aşk denilen sırra kavuştuklarında Yağmurla denizin birleştiği andır. Ne zaman dara düşse yüreğim Papatya kadar beyaz gülüşünü hatırlar Yeniden âşık olurum sürgünlüğümün dar vakitlerine En büyük aydınlık gibi seni içime yerleştirip Söylenmemiş kelimelerini Gözlerine bakarak dinlerim Bütün alfabeyi yok sayarak Yüreğinin sessizliğinde sevdalı bir hece olurum Ve başucunda Günahlar kadar özgür Sevgi gibi çırılçıplak Nefes almak kadar muhteşem Düşlerin olurum Sevgimin duasıyla semaya durup Peşimdeki yıldızlarla Penceremizden giren ay olurum. Ben ki Hazan yüzlü mevsimleri gördüğümde Bulut rengi düşlerle silerim gözlerimi Ben ki Gecenin hüzünlerini sabahın umuduyla yıkadığımda Aşkın bütün efsunlarıyla gizlerine yağarım Başımda en deli bahar rüzgârlarıyla İki kelimene savrulurum Çölüne eserim Yüreğine eserim dilimdeki üç harfle Dudaklarımda birikir sevdan. Gönlüme düşen cemrenin hikâyesi bu Son noktası konulamayan beklemelerin efsanesi bu Ve kendi içine bile sığmayan hasretlerin Yasakça adımlanan ritmi bu Duy sesimi Gecenin yankılanan mecburiyetinde Karanlığın bütün köşelerinde ellerimi bul Her dokunuş beni sana götürür Yeni bir gün doğuşu gibi Her renk sana dönüşür İşte bu yüzden Kırmızı bir özlemin tutsaklığında Aşk saçan kelimelerini şakağıma dayayıp Gözlerinin kıyametinde Alev alev seni uyurum. Haydi, uzanıp al beni bütün uykusuzluklardan.