Hüzün Makamı

Bu şehir Başka bir dilde şifreliyor sevdiğim masalları Bu şehir Bir başka üşüyor içimde gece yarıları Isınmak için Ay'a bir başka dokunuyor bu şehir… Bir düş kıyısından sessizce sana yazmak istedim Sevme telaşımla Bütün öznesiz kelimelerimi toplayıp Kalbine girmek için Acemi bir şiir olmak istedim Gecenin namlusuna aldırmadan Gözlerimde özlem korkusuyla En büyük ihtilali yaşamak istedim Direnmedim Uyanmadım derin uykumdan Bu yüzden esir düştüm Sen diye sarıldığım nemli yastıklara… Şimdi sevdaya akan nehir gibi Kendi yatağımdan Kekik kokulu dağlarına akıyorum Rüzgârını özlüyorum Tarifsiz hasretle Kıyılarıma düşen gölgene Senin öğrettiğin gibi sarılıyorum İçten içe Ve renklenen gamzelerimle Her gün gizlice Ezberime bıraktığın mektupların Hecelerini öpüyorum Sol yanımı yağmuruna katıp Sana taşıyorum Nil olmak ne kolaymış meğer… Bilirim Üşürsün hep sürgünlüğünün ıssız saatlerinde Korkarsın kara pencerelerden özgürlüğünü uçurmaya Kimse görmeden aydınlıkları saklarsın arkana Sokulursun en uzun sabrın içine Şefkatime sığınırsın Bir ben bilirim kavganı Bir de içimde barındırdığım sen Bunun için bu şehrin Düş kıyısından yazmak istedim sana Sevdamın içini dökmesi gibi… Haydi Gözyaşlarını ver bana Göğsüme takılan hasretler adına Tenimden kopan kıyametlerle Senin içinde ağlamak istedim, Bir türküye ağlar gibi inceden ince