Ten Üzerinde Kelimeler..

Ağlamaya zorlanan bir gecenin Isyanları bileniyor yüreğimde. Dudağımda binlerce telaş Geceyi kelepçeliyor düşlere. Vurgun yemiş karanlıklar Yaralı bir gökyüzü gibi yorgun. Bekliyor, Birazdan ay batacak kirpiklerinde. Benim bakışlarımda diken çizikleri var. Oysa kaç tane renk doğardı gözlerimden. Binlerce sabahı nasıl da barındırırdı gözbebeklerim. Ne gönlüme kurduğum salıncaklardan Ne de vadimdeki kaval sesinden vazgeçebildim. Hep yaşamak diye buna dedim Bağrımdan serpilirken kekik kokuları. Dağbaşlarında yalınayak yürümem bundandı. Puslu aynalarda masumiyetini arardım dokunuşlarımın. Binlerce yıldız doğardı bedenimden Sevinçli bir çocuk edasıyla. Ay uyurdu dudaklarımda, Ben gökyüzü olurdum. Yüreğime katık ederdim bulut ayrılıkları, Yağmura eklenirdi tenim. Neydi beni alıkoyan usul usul sevmelerden Coşkusu yarım kalmış şiirlerim mi, Yoksa bölüşmeyi unuttuğum hayallerim mi… Ben susmaya alışığım yarısı kafdağında kalan masallarda. Şiirlerimin üstüne bırakılan şiirlere de alışığım… Annemden öğrenmiştim sabırda bağbozumu olmayacağını, Ellerimi ateşe soktuğumda yüreğimin daha önce yanacağını. Güneşe kavuşmayı bekleyen öykülerin Birgün tamamlanacağını. Şimdi düşlerimin resmini çiziyorum Dolunayın gölgesine. Ve kalemimin şarkısı uyuyor Çok sesli bir koronun dizlerinde. Ağlaması zor, Gök ile yer arası bir yerde. Ay ile güneşi karıştırmak gibi. Veya soluk soluğa hüzün dağılan ömüre Umut dikmek gibi. Kolay mı kozasından hiç çıkamayan kelebek olmak. Kışı göğsüne bastırıp, Baharda kıyametler yaşamak. Artık zaman Alaturka bir müziğe eşlik edip Sözleri mühürlemenin zamanı. Gözbebeklerimize tüneyen gözyaşlarını öpmek neden, Bizim hala yağmurlara iliştirilmiş gökkuşağımız var.