Ve Daima

" Yaşamak: ümitli bir iştir, sevgilim, yaşamak: seni sevmek gibi ciddi bir iştir.." (Nazım Hikmet) Bazen ibadetle Bazen aşk kokulu gülücüklerle İki bulut arasından süzülerek Gökyüzüne değiyorum Yüzüm maviye yapışık Öyle seyrediyorum Yeryüzündeki yol türkülerini. Tek heceye eşlik eden Hüzün adresli uzun yoluma Yüreğimi mahmuzlayan hayallerim Kar yangını düşlerim ve Sana çalan rengimle yürüyorum. Kavuşmak adına Bahara durmuş gözlerimle arkama bakmadan Göğsümün ortasından çıkıp sıradışı masalıma koşuyorum Ruhumu isyana çağıran eski ve tanıdık koku Tenimden geçiyor usul usul Doludizgin sokuluyor yastığım altına Başkalaşıyor ıssızlaşmış adım O an bir özlem düğümleniyor uykularıma. Biliyorsun değil mi? Her ağıtım yokluğuna bulanmış yüreğimin sesi Her sevincim dönüşüne adanmış yeni bir nefes Kimse görmüyor kara pelerinli gecenin Kara gözleriyle sevdaya dokunuşunu Kara buseleriyle karanlıklara sabır dokuyuşunu Dudaklarındaki ilk kelimeden son kelimeye kadar Bütün cümlelerin sen olduğunu kimse görmüyor. Uzak şehrimin nefessiz işgalcisi Rüyan rüyama karıştığında aydınlık yüzünle gel Gelişinle uyandır gözlerimdeki masum çocuğu. Şimdi, sustuğum yerde Ellerini tutup hasretimi bırakıyorum avuçlarına Gidişleri emziren bütün istasyonlardan Arkama bakmadan kaçmak istiyorum Gecenin bir ucundan diğer ucuna Çaresizce koşuyorum Barınaksız hüzünlerim ve içimdeki eksik mevsimlerle Sana dair bütün sözcüklerimi toplayıp İki yürek arasına Kendimi seninle uğurluyorum.