güneşin sırtı çok oldu içime dönük, karanlıklar ne zaman biter diyorum, bitmiyor! yalnızlığım canımı sıkmıyor eskisi gibi, sanırım her şeye alışılır diyenler haklı çıktı..…
duyuyormusun çığlığımı? derinden! ve sarsıyor beni!…
sus.. bu defa kanmayacağım.. dönüyorum sırtımı..!…
savruk gözlerinde kaldım en son.. ve boş gözlerinde uyudum.. uyandığımda dünya yoktu! herşey sendin..…
gözlerimde sistin.. göremiyordum uzağı.. bir sendin gördüğüm.. yalvarırca baktığım..…
istanbul kadarsın içimde, büyük ve sessiz.. sensiz..…
bırakıp gidiyorsun ve geliyorsun tekrar.. git diyorum..…
vapurdayım yine.. iskeleye daha çok var.. üşüyerek içilen sigaranın ucu geliyor aklıma, içtikçe bitmesi istenilmeyen,…
susturduğum her şey sana dahil.. içimdeki acıların bi anlamı yok.. ifadesiz gözlerin.. ifadesiz sözlerin..…
içime çekip dizlerimi, başım gövdemde gözlerimi susturuyorum.…
gökgürültüsünde uyandığım uykularım, hayatımda sen varken olan korkularım, umutlarım..…
surlar devrildi gözlerimin önünde.. gözlerim karanlık bir devrin başlangıcı oldu.. bir daha aydınlanmayacak bir medeniyet gibi sardım, gökyüzündeki karartıları..…
Dışarıdaki şu çocuğu görüyormusun ? Oynadığı şu top kadar onun için hayat, Annesi..- eve..! dediği zaman biterdi gün en fazla ..!…