Son Fırtına

Kollarım düşmüş,ayaklarım cansız Sokaklar tenha, sessiz ve insansız Bir tabut misali koyuldum yola Seven çaresiz, sevilen insafsız Beynim durmuş, düşünceler savrulmuş Yangın düşmüş, deli gönlüm kavrulmuş Sen bir yıldız gibi kayıp giderken Tutamadım, tek kanadım kırılmış Bu kaçıncı gidiş, saymakla bitmez Bıraktığın izler, silmekle gitmez Son fırtına sessiz ama çok derin Gidip dönmesen de artık fark etmez Kalbine gireni soramam ki ben Gönlündekini bilemem ki ben Sen bildiğin yöne doğru durma koş Tövbe bir kez daha sevemem ki ben