İnceden Zarif Bacım

hüküm giymiş sevilmemeye mahkum ensesinden öpülmüş nazara gelmiş sızıdan ince inceden zarif bacım bacım, halkımın bacısı çilen yüz hatlarında hangi evlatlarının ölümü sebep prangalar saçan gözlerine çelimsiz dağ cıwanları hergün umutla uyanıyorlar dunyanın ortası kavrulurken umut bu, kimsenin tekelinde değil farkında alem farkında iyi insan evlatları göz yumulmuş karanlık geçite çileler öyle kolay aşılmaz bereketli baharlar istiyor esareti içine sindirmiyenler beklemeden çabalayarak umuda doğru yürüyorlar vurulsalarda haince umutları ölmez doğurgan bacıları var umutlarını yeşerten halkımın annaları tükenmeye karşılar yürek acılarına aldırmadan. ey göz pınarları! alevler söndüren bacım gencecik ölümlere şahit dönekler de var gözleri kinle maddiyatla dolu hain pusularda el tetikte. mertlik sonradan edinilmiyor edinilmiyor bacım ... gölgesinde ağladıkların, uyuya kalmıştı. çetin iklimlerde var olma zamanı şimdi, ölenler ölür kalanlar yürüyecek. çektiğimiz acılar sızı kadar zarif, özgürlüğe giderken. yağmur altında ıslanmadan olmaz azalmadan olmuyor tetik çekildi barut, taze ekmek buğusu artık üzülme bacım, üzülme...