Veda Kalıntıların

Gözlerine asılı olan sevdamla beni Meçhullerdeki umutsuzluğa bırakışının Sekizinci yıldönümü Neredesin Nasılsın bilmiyorum Dilerim hayat ellerinde açıyordur hala Beni boşver Bendeki “sen” emanetin hala duruyor Hasret mahkumu gün doğumlarım Yenik düştüğüm yarınlardaki bakışlarım Ve kalakalmışlığımın esaret prangaları yerli yerinde Tahtlar üzerinde bakma zamanı Yeni huylar edindim Saçlarının kıvrımında zülüf perişanlığı bendeki Doktorlar “hasret yüklü vedalar sana göre değil Ölüm sermayeli umutlara çare yok” diyorlar Kalan ömrüm ise hasretinin hüzün avareliği Biliyor musun Umutlarımın düğünü için yürek kiralıyorum Varlığında ilkbahar çiçeklerindeki türküm Yokluğunda solan hasret çığlıklarım Ve kalbime inen buzullar kıyılara vuran ses şimdi Beyaz at üzerinde gezen al kınalı mahzunluğum Kumsala serçe parmağımla seni yazdırmazken Sevdan ağırlıklı bedenim gönüllü hamallığına namzet Gözlerimden yüreğimin arasına ülkeler gibi düşen yokluğun Azığım mehtapları öpen umut rüzgarları ve günbatımı Göz yaşlarımı ellerine bıraktığım gün Biliyordum böyle olacağını Çok şey değişti/rdi Rıhtım o eski rıhtım Deniz o eski deniz değil Ay ışığı O küllüm imajda Ölüm vurgunu umutlarım On yedilik kızların sevinç muştulu kolyelerinde asılıyor Aşklar günlük ekmek arası balık fiyatına Her taraftan kuşatılmış beden acizliği Karanlığın çehresi karanfillere takılı silüetinle buluşuyor Gözlerinde yıkanan gönlüm harap bir mezarlık Duydun mu İkinci bir emre kadar mehtap yasak burada Ve Vizesi vuslat olan bir sevdam......