Gecelerin Şahidi

Sen, Uzun gecelerin yorgun şahidi. Gönlünden akan yaşı kâğıda dizen, Kimsesiz, yaralı adam. Neden akşamlara yazarsın, bu şiirleri. Korkarmısın gece denen nesneden. Karanlık mı ürkütür , Ya da, sessizlik mi nedeni? Önce, güle âşık edersin bülbülü, Aklını başından alıp. Sonra, salarsın, güllerin arasına, Öksüz bırakıp. Aradığı sevgiliyi buldurmak mı öncesi, Yoksa, Gözüne mil çekip, Aşk ateşinde yakmak mıdır Türkçesi. Onu da, kendine benzetirsin bilirim. Oysa; Her yerin karanlık olduğunu, Yaşayan sensin. Ömrünün asude geçen demini saklayan da. Dışarısı keskin ayaz ve soğuk, Daha, sabaha çok var. Boşalttığın kadehlerde kaybolan anıların, Titrek, bulanık. Sis perdesinin ardında, Ve, Bir sonraki durakta bekler seni. Mazide bıraktıklarına yanarsın, Bir de kaybolan gençliğine. Belki de, ölüm sessizliğinden ürkersin. Sen karanlıkların bekçisi, Sözlerin efendisi, Duygusal, koca adam. Cevap ver bana şimdi. Ayrılık yaman kelime deyip, Ölümden beter anarsın ayrılığı. Hangisi daha zor sence. Hangisi daha iyi anlatır yokluğu. En iyisini sen bilirsin gene de. Aklıma takılan sadece şu, Ayrılık şarkısı yazan şairler, Bilir mi ki ölümü. Bu kadar kesin konuşur. Sanki, ölmüş gibi başka zamanda. Ne zaman, ölüm uğrarsa bana. Gelsinler, O dem ayrılık şairleri. Anlatayım hangisinin daha zor olduğunu. Gem vurulmazsa dilime. Belki ondan sonra Kimsesiz ve yorgun şairler. Başka tür şiir yazarlar, Ölüme..