Yokluğunda..

Aralık ayı Kış ortası... İstanbul semalarında parlıyormuş pırıl pırıl gülümseyen bir güneş Ne farkeder ki? Kasvet içimde benim. Kapkara yağmurları yağıyor içime hüznün. Gök gürültüsü son sözlerin. İçimde benim Şimdi.. Ne sesim var, ne nefesim. Ne şen gülüşlerim. Bir hüzün denizinde yüzer gemilerim Tat vermez artık dost sohbetleri Yokluğunun yakıcı izleri dinlediğim her şarkıda Bir boşluğa dalar gider o en çok özlediğinden mahrum gözlerim. Muhtaçken ölesiye varlığına düşlerimde görmek istemem seni. Sırf yaşamamak için uyandığımda hasretinden çok dokunan o derin boşluğunu. ve daha da kahrolmamak için anmam geri dönüp senli hatıraları... Düşsüz uykulardayım şimdi.