Çocuk

Geç bir saati gecenin. Karanlığı dövüyor dışarıda bir çocuk. Karanlığı. Körpecik kollarıyla. mırıldanıyor kendi içinden. Sanki Sözcükler düğümlenmiş boğazına. Dudaklarından dökülen bir inilti yırtıyor gecenin yüreğini. Bilmem ya, Belki karnı açtır çocuğun, Gözleri patlak patlak, Gecenin karanlığını yırtan, Bakışlarıyla bakıyor bana. Bir şeyler anlatmak istiyor bakışlarıyla Gözlerinden öfkesini döküyor, Gözyaşlarıyla Gecenin karanlığına . Sokuldum yanına çocuğun, Nedir çocuk? Nedendir, Gecenin karanlığını yırtan, Bu gözlerindeki yaşlar? Çocuk titrek bir sesle Anlatırken kendini, Öfkeden titreşiyordu sözcükler. Babasız bir çocuk. Annesi hastaymış Sabahı bekliyor… Dayanamamış… Sancılarına annesinin. Vurmuş kendini sokaklara. Aldırmıyor zemherinin soğuğuna. Titreyen ayaklarının altında Kırılırken buz parçaları. Körpecik bir yürek. Öfkesini salıyor sokaklara. Param parça bir pantolon, Sırtında bir mintan, Çorapsız ayakkabılarıyla, Aldırmadan zemherinin ayazına Titreşirken sıska kuru bir dal gibi, Soluduğu hava kabarcıkları, Donarken dudaklarında, Soruyor bana, Yarın diyor Yarın güneş doğar mı amca? Gözlerim doldu. Sarıldım çocuğa, Sarıldım yüreğimin kanayan yerine Soğuk buz tutmuş ellerini, Bastırdım göğsünün üstüne. Doğacak çocuğum,dedim Elbette doğacak güneş, Ama biz ulaşabilirsek Yarına