Ümit

Doğ, ey fikrimin güneşi! Kalksın üzerinden bulut, Bu ölü vicdanı canlandır, ateşinle ısıt! Şaşırırım, o doğru yola sevk etmezse; Her tarafımda isyan alevi, sönmez asla, o söndürmezse Bir ölüm çukur undayım, yoktur kurtuluş, o kurtarmazsa; Tutunacak dal yoktur ebediyen, o gelip ip uzatmazsa. Ey benim aydınlığım! Yalnız sensin bana her yerde mum; Güneşin hükmü yoktur, sen beni aydınlatmazsan! Bir kere yüzünü gösterirsen, doğar bana güzel günler, Çiçekler açar ümit bahçemde, açar al güller. Karanlıktayım, geçsin, bu şafak atmayan gecem; Taş yutarım ekmek sanarak, saf sudur diye zehir içerim. Dümdüz yerdir derim, basınca ayağımı, yer çöküverir; Çoğu zaman irkilirim, kuş sanarak tutarım kurbağa. Kapkaranlık, sağı solu, aşağıyı yukarıyı göremem ben; Severim düşmanı, süngülerim gerçek dostu ben. Kısacası, cansız ve vicdansız olurum, eğer aydınlatmazsam; Ya ben nereye gideyim? Kaybettiğim izi göstermezsen! Hayır, güneşim, bilirim sen batmayacaksın ebediyen; Sen, vicdana benzersin, uyumazsan ebediyen. Hayır, bayağı olamaz bu ruh, yaradılıştan yücedir; Hatıl üzerine kam kuşun konması kadar da tabiîdir