09.şubat.2003

dokuz şubat iki bin üç fırtınalar içinde ki gün... kar ayaz buz dağları kafam sıcak yüreğim alev alev bağladım kemerini kaputumun içine gizlenerek seni de içine alarak düşlerin bıraktım kendimi sensiz, senle bağrı yanık annelerin sokağına viranelerine daldım Anadolu'nun kendimde olmadan kar ayaz donuk gözler elinde sıtıl kendisi ağıt ayşe nine dokuz şubat iki bin üç havalar kuduz... salyalı… ipini koparmış deli rüzgar bıkmış usanmış senli kalplerden sensiz beyinlerden… seni unutmak için senle bıraktım mahzunca kendimi virane köylerine Anadolu'nun örtülmüş karla gelinliğini giymiş yokluğunla ne acılara şahit ne acılara bekçi harabelerden arta kalan harabelere gebe olan senli sensiz zaman unutturdu beni bana bensizlik unutturdu seni ak sakallı davut dede unutturdu seni yakılmış evler unutturdu seni yağmalanmış bağlar unutturdu seni yakılmış ormanlar unutturdu seni sahipsiz köyler unutturdu seni kara yazmalı mihriban gelin unutturdu seni alinin öksüz çocukları unutturdu seni bana kan izleri yazmak çizmek istiyorum gördüklerimi haykırmak bağırmak…istiyorum olanları anlatmak istiyorum yaşadıklarımı yaşadıklarını yaşananları yazmak istiyorum düşüncelerimi nafile… engel var tel örgü set var korkuyorum gücüm yok imkânlar el vermiyor bakıma muhtaç çocuklarım var içimde boynu bükük mumyalanmış varlığın var