ابوالحسن فراهانی

نفس از لب به سوی سینه برگردید و دانستم که او را با خیال روی جانان الفتی باشد

ای خضر بیابان کلام حکما ممتاز ز اهل فضل چون گل زگیا امروز شفای شیخ محتاج تو نیست زان گونه که بیمار پریشان به شفا

منع سودی نکند کاش نصیحت گر ما گر تواند ببرد تیرگی از اختر ما تو مگر در دل ماهی که چنین می گردند ماه و خورشید چو پروانه به گرد سر ما…

ای خداوندی که پیر چرخ با چندین چراغ خاک پایت را طلبکارست بهر توتیا هست روشن نزد عقل دور بینت هرچه هست آری آری از ازل غفلت قدر شد با قضا…

چشم ترم به آب رسانیده آب را حاجت نشد به رفتن دریا سحاب را وصل تو را زبخت سیه چون طلب کنم از شب طلب نکرده کسی آفتاب را…

آنم که از ضمیر منست انور آفتاب زان برندارد ازقدم من سر آفتاب کردندی از ثوابتش افلاک سنگسار گر دست و پای من بفتادی گر آفتاب…

نموده صبح صادق جامه پاره فتاد لرزه بر جان ستاره در آن مجلس که خلد جاودان بود ز آثار جمالش هم چنان بود…

پیش قدرت لاف زد روزی ز رفعت آسمان وین زمان از شرم نتواند که سر بالا کند

این باران ست و برق ظاهر ز سحاب یا اشک من و آه من سینه کباب با آن که قرار همنشینی دارند از معدلت شاه صفی آتش و آب

یک نظر دیدم و دل با نیش مژگان خوگرفت یک تبسم کرد و سر با ترک سامان خوگرفت آرزو دارم که جان در پایش افشانم ولی ترسم از تنهایی دردش که با جان خو گرفت…

عشق گل گر آشکارا کرد بلبل باک نیست عاشقی ترسد ز رسوایی که عشقش پاک نیست کار ما را از نگاهی می تواند ساختن گردش چشم تو مثل گردش افلاک نیست…

گرفتم آینه تا بنگرم حقیقت حال ز ضعف خویش نبینم در آینه تمثال همیشه گریم و هیچش سبب نمیدانم بسان طفلی که آتش گرفته در چنگال…

وسواسی نظیر تو ای شیخ ساخته باور مکن که در همه شیخ و شاب هست خفتن رسیده است و تو مشغول ظهر و عصر وقتی نماز صبح کن کافتاب هست…

آن دل که هوس داشت اسیر همه کس دادیم به دست دستگیر همه کس اول همه او شدیم و از رشک آخر خود را بردیم از ضمیر همه کس

شهانه دلم ساخت مفتون زلفش نگذاشت دلی نکرده مجنون زلفش از کثرت دل ها بتوان گفت که نیست امروز سواد اعظمی چون زلفش