Ben Hiç Gülmedim ki

Bir çocuktum acının aşıyla büyümüş Kaderin hoyrat kollarında hep savrulmuş Ne gam yemiş ne de söz söylemiş yorulmuş Umut beslemiş zorluğu göğüslemiş bir çocuk Babam ben beş aylıkken ölmüş Annem hastalıktan yatağa düşmüş Kimsemiz kalmamış, kalanlarda arkasını dönmüş Acılı bir hayat benim büyümemi beklermiş Benim hiç boyama kitabım olmadı Nereden bilebilirdim ki kırmızının şehveti Pembe, düş beyaz, barış doğa, yeşilmiş Yeni yeni anlıyorum siyahın hayatım olduğunu Benim hiç arkadaşım olmadı Uzaktan izledim hep çocukları Gülüp, eğlenip, mutlu olurlardı Nereden bilirdim ki gülmek mutlulukmuş Ben hiç gülmedim ki