شمارهٔ ۱۰

نه عمر رفته دگر باره آید اندر دست نه تیر چون ز کمان جست آید اندر شست چو عمر رفته نیاید بدست آن بهتر که در حوادث آینده خفته باشی و مست ترا ز خواب چهل ساله ننگ و عار مباد از آن که دامن خوابت بمرگ در پیوست بخسب تا ببینی ز انقلاب زمان ستاره ها شده تاریک و آسمانها پست چو طشت عمر ز بام اوفتاد و کرد صدا تفاوتی نکند گر شکست یا نشکست ستور لاشه چو پرداخت کالبد ز روان نه بار برد و نه خربنده اش بر آخور بست دوباره دوشش سنگین نشد ز بار گران دوباره پشتش از آسیب خشگریش نخست چدار و آخیه و داغ و لاشه و افسار ز لوح حافظه فرموش کرد و از غم رست نه مرده ریگش در دست مفتیان افتاد نه کس بحیله زنش گادو جای او بنشست خری بمرد و خری بسته شد بر آخور وی قراقری به شکم اوفتاد و بادی جست تو نیز ای پسر ار آدمی نه ای خرزی اگر فرشته نه ای با ددان مشو همدست رهین آخور خود شو که مرغ و ماهی را طمع بدام در افکند و آرزو در شست ز خیر اگر خبرت نیست سوی شرم گرای که در میانه این هر دو نیز چیزی هست ستور بارکش از مرد آدمی کش به شکم پرست نکوتر بود ز نفس پرست امیر یا سخن آهسته گو که باده کشان شراب رز نشناسند از شراب الست