شمارهٔ ۱۱۱

ای تاجر بی ثروت سوداگر بی مایه ایوان تو بی دیوار بستان تو بی سایه بستان ترا پژمان هم سوسن و هم سنبل ایوان ترا ویران هم پیکر و هم پایه در بوته غمازان بگداخته همچون زر در بزم شش اندازان درباخته سرمایه انده به تو وابسته از باب الی المحراب نکبت به تو پیوسته از بدو الی الغایه بدنامی و ننگت را آورده ملک سوره بدبختی و نحست را بر خوانده فلک آیه بابات به خون غلتید از کینه این عمو مادرت زبون گردید از فتنه این دایه این دایی و این عمو خستند روانت را تا کرد تنت را قوت بن جعده و بن دایه بر مادر مسکینت از دیده به خاک افشان خونی که فریدون ریخت از کشتن برمایه کشتید اتابک را بی جرم و گمان کردید کو باغ نیاکان را داده است به همسایه دیدی که برادرهات این روضه دلکش را دادند به همسایه با زینت و پیرایه