شمارهٔ ۱۳۶

ا ادیب الممالک فراهانی
0 Altın Yaprak
خدایگانا از گرد راه موکب تو خدا گواست که شد چشم بندگان روشن ورود مقدم میمونت اندر این سامان بود چو مقدم اردی بهشت در گلشن تو زنده سازی در ملک داد و دانش را چنانکه باد بهاری به باغ سرو سمن ولی چه سود که این بنده با هزار دریغ رهین بستر در دم درون بیت حزن شکسته بازویم از سنگ منجنیق قضا فتاده حیران چون مورلنگ در به لگن زمانه پنجه و بازوی حقگذار مرا شکست تا نتواند گرفتن آن دامن به خیره ز آن که ترا دامنی است پهن و دراز فراخ بر قد و بالای این سپهر کهن به فضل خویش کنی هر شکسته را جبران ز لطف خویش کنی هر رمیده را ایمن علی الخصوص رهی را که از نخستین روز در آستانه رفیع تو بوده است وطن بگیر دستم و جبران کن این شکستگیم که دست چرخ نیارد به بسته تو شکن بنان سحر بیان مرا که در مدحت ز خامه عنبر سارا فشاند و مشک ختن به جرم آنکه ز دامان خواجه گشت جدا بهم شکست و شد اکنون و بال در گردن ولی چه باک که گر دستم اوفتاده ز کار نمانده است زبانم به مدحتت ز سخن گرم چو شاخ صنوبر شکسته دست امید به صد زبانت سرآیم مدیحه چون سوسن

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.