شمارهٔ ۱۷۱ - مطایبه

ای ملکزاده راندم ابیاتی امتثالا لا مرک العالی انت رکنی و منتهی املی بک علقت حبل آمالی فاش گویم که در ولایت فضل ما همه بنده ایم و تو والی تالی شعر من تویی که ترا نیست یک تن در این جهان تالی گرچه از بهر ماست دیوانم شد گرو در دکان بقالی تو مده رایگان ز دست آن را که بود قدر و قیمتش عالی صاحبا دانی آنکه سیم و زر است اصل شادی و بیخ خوشحالی خاصه آن زر که در بساط قمار شد نصیبت به پاچه و رمالی گر از آن قسمتم دهی و چو سرو در گلستان مکرمت بالی دامنم پر کنی از آنچه کنی کیسه ابلهان از آن خالی آن زمان هر دو مشتهر گردیم تو به رندی و من به رمالی