شمارهٔ ۱۸۶

دادگر شاها پس از پنجاه سالی پادشاهی از سریر خود چرا بی موجبی کردی جدایی شاه ما بودی نه بالله ماه ما بودی ازیرا بی چراغت ملک ایران را نباشد روشنایی چند کرت گرد گیتی گشتی و باز آمدی خوش این سفر شاها کجا رفتی که دیگر می نیایی می ندانم در کجا رفتی و چون آهنگ کردی آنقدر دانم که اندر ظل عرش کبریایی سایه حق بودی و اندر جوارش جا گرفتی زانکه دایم سایه را با ذات باشد آشنایی سالها خدمت به دین مصطفی کردی و اینک در صف فردوس شادان از وجود مصطفایی شهد می دانستمت ای نعمت دنیا ولیکن آزمودم دیدمت یکسر شرنگ جان گزایی ناصرالدین شه انارالله برهانه جهان را کرد بدرود ای فلک با او نپایی با که پایی دانم ای گل از فروغ ماه نو با آب و رنگی دانم ای بلبل بشکر شاه نودستان سرایی با همه پژمردگی ها کآمد از ایام بر تو بار دیگر زین بهار ای باغ دولت با صفایی