شمارهٔ ۲۲۵

داورا ای که بهنگام مدیحت بورق بیزد از خامه مه و مهر و سهیل یمنم تا بحدیکه همه مدعیان پندارند مالک مرسله زهره و عقد پرنم تو همه ماهی و خورشیدی و ابری و نسیم من خزان دیده و پژمرده گلی در چمنم آفتابی که بگردون شده تابنده تویی سایه کافتد از آن بر زبر خاک منم خرد بودم من و دادیم بزرگی چندان که نگنجد بتن ای خواجه دگر پیرهنم پیرهن بر تن سهل است که از وجد و طرب جای آنست که بیرون شود از پوست تنم شیوه بوالحسنی داری وجود علوی ویژه با من که ز نسل علی ع بوالحسنم برگزیدی ز خردمندان در بارگهم برکشیدی زسخن سنجان در انجمنم کرمت ماء معین ریخت بجام هوسم سخنت در ثمین داد بجای ثمنم چون تو آوردی و اینجا تو نگهداشتیم هم تو بردی بر شاهنشه با خویشتنم می نترسم زبد چرخ و نباشم حیران کانکه آورده مرا باز برد در وطنم بیژن آسا ز چه غصه برون آرد باز رستم فضل تو بی منت دلو و رسنم تو پرستنده حقی و گر این بنده ترا نپرستم ز سر صدق کم از برهمنم ور ترا نیک پرستم همه دانند که من بنده حقم و از جان عدوی اهرمنم تو بنامیزد نقاد سخن باشی و من نیست در مخزن دانش گهری جز سخنم گر سخن راست سرودم دهنم شیرین کن ورنه شاید که دو صد مشت زنی بر دهنم