شمارهٔ ۴۹

مژده ای دل که ز ره قافله داد آمد نایب السلطنه با داد خداداد آمد بحر علم آمد و از گوهر تابان زد موج کوه عزم آمد و با پنجه پولاد آمد ناصرالملک ابوالقاسم مسعود ز راه با رخی خوب و تنی پاک و دلی شاد آمد آمد اندر مه دی با نفس فروردین چون گل و میوه که اندر مه خرداد آمد تا چو باد سحری تاخت سوی گلشن داد خیمه ظلم و جهالت همه بر باد آمد شاد باش ای چمن ملک که چون باد بهار باغبان با نفسی گرم و کفی راد آمد نوبهار آمد و از بوی خوش باد ربیع تهنیت باد به سرو و گل و شمشاد آمد باغ پژمرده ما از اثر مقدم وی خوبتر از چمن خلخ و نوشاد آمد غم ویرانی کشور چه خوری کاین معمار بهر آبادی ایوان مه آباد آمد حاسدت خشت به دریا زند و سنگ به سر کاوستاد هنری بر سر بنیاد آمد خانه و گلشن ویران شده را خواهی دید عنقریبا که ز فکرش همه آباد آمد گشت امید برومند شود کز قدمش آب در جوی روان چون شط بغداد آمد ای جوانان نوآموز دبستان وطن لوح تعلیم بیارید که استاد آمد حال و فال همه نیکو شد ازین خواجه راد که نکوکار و نکوخواه و نکوزاد آمد