شمارهٔ ۸۰ - عید قربان

بیا که عید عرب جفت شد به عید عجم رسید لشکر نوروز واضحی از پی هم دو روز فرخ توأم به یکدیگر گشتند چنانکه دولت و دین شد به یکدیگر توأم لوای آل خلیل و درفش افریدون فراشتند به یک جا بر آسمان پرچم ز استقامت این هردو آشکارا بین قوام دین عرب را ز شهریار عجم نخفتم ای گل سیراب دوش تا به سحر ز جور گیتی و از ترکتاز لشکر غم به گوشم آمد از آهنگ مؤذن سحری که ای ز دور جهان تن نژند و حال دژم گرت شکنجه کند آسمان مدار شکن ورت خماند پیکر منه برابر و هم بگیر باده و بر چرخ دل منه که نماند نه تاج بر سر کسری نه جام در کف جم غمین مباش ز اوضاع روزگار و ببر پناه بر در سالار دین و کهف امم خدایگان خراسان علی بن موسی جهان داد و دهش آسمان فضل و کرم به آسمان و جهانش چسان کنم تشبیه سیاه باد ورق سربریده باد قلم که آسمان بدرش ذره ای ست در بر مهر جهان به حضرت وی قطره ای برابر یم