شمارهٔ ۶ - بند ششم

دوشینه چو آن شوخ شد از باغ به خانه دلجویی من کرد و نیاورد بهانه وین قطعه که از طبع امیری است فرو خواند در بحر هزج با دف و طنبور و چغانه مفعول و مفاعیل و مفاعیل و مفاعیل جان در هیجان آمد ازین وزن و ترانه برجاس هدف باشد و کیش است کنانه آماجگه آنجا که گذراند نشانه دستور و کنارنگ وزیر آمد و والی آدم مشیه باشد و حوا مشیانه یفتر بود آن آب که پاکیزه و روشن آوند بود ظرف و رکاب است چمانه میکرب مزه و نشوه قرنتینه و پی لاد آزاده سیامک غزل و صوت ترانه کونسته عجز کش بغل و عانه زهار است رمکان بود آن موی که روییده ز عانه دلاک تونکو شد و گوشاسب فرنجک کفتور صبوری به غم اسطوره فسانه وفتوک بود غاشیه و بخل ژکاره دررفت مخارج شد و گنجینه خزانه دند است دوایی که بود حب سلاطین وآن نره گدایی که زند شاخ به شانه فرشیم بود قسمت و پرگرد بود فصل علت شوه و تیر شهاب است شخانه ریواس بود چکری و خجلت چکس آمد ده بوده بود عشر و لگام است دهانه دوله است همان شرلتن و کاذب و دجال خر مهره بود پاچی و کهنه است کنانه شلف است زن بد عمل و چچله بلوج است شلفینه س و خرزه مرد است لکانه ظرفی که چو حیوان بطرازند تلوک است دروند بود ملحد و افسوس رسانه مرد سمج مبرم رو سخت شلایین طفلی که ز زهدان فکند مام فکانه کفرا گل خرما و دلنگ است غلافش رگزن کلک و سقف سرای است سمانه طماع تلنگی و تلک گنده سال است شاهین ترازوی زفانه است و زوانه