شمارهٔ ۵۴ - ترجمه از عربی

بار خدایا تویی که باطن اسرار دانی در روز روشن و به شب تار خسته ز درک مشیتت همه افهام خیره ز تحقیق حکمتت همه ابصار مردم بدبخت را قضای تو سازد در همه گیتی نژند و خوار و نگونسار باز شود نیک بخت را ز قضایت دولت دنیا قرین و بخت جوان یار یک قدم ای ناظر جریده درین ره با من مسکین ز روی بینش بردار تا نگری هر دمی هزار شگفتی بر رخ خاک از قضای ایزد دادار خیره ز اغلوطه های کیوان بینی خاطر پژمرده اکارم و اخیار وه چه فرومایگان سفله که دیدیم نزد لییمان عزیز گشته ز دینار نیز بدیدیم مردم هنری را بر در نامردمان ز بی درمی خوار یا رب ازین غم دلم فتاده چو یونس در دل ماهی درون لجه رخسار