Yalnızlık Üzerine
A Adnan Aktepe
0
Altın Yaprak
Birer birer geliyorlardı hep,
Uykularım bölünüyordu, gece iki, üç
Sonuna kadar yalnız ve çaresiz.
Umursamazcasına loş bir ışık
Buğulu penceremden,
Sessizliğini bölerek odamın
Duvarlara yansıyordu.
Umut ışıkları saymıştım
Her bir yansımayı.
Ve gün geçtikçe
Azalıyordu ışığın izleri.
Korkuyordum!
Işığı kaybetmekten, umudu.
Ben yapamıyordum
Onlar gibi.
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş