Paylaşılan Uyum

-I- Ne zaman onur duysam yaza verdiğim ömürcükten ve yalnızlığımı duyarlı bir duvarla paylaşmaktan; ısınmış kuşlar getirir kibrit kutusu odalara yalnız gelişinin izleri olan bir kadının ayakları, kilimlere, çıplak betona dişi nakışlar, güneşten artırılmış menevişler... atar. Bilir gökyüzüne bakmaktan ve evrenin yaratılış sırlarından korktuğumu. Oturup diker yırtığımı, söküğümü kadınlığının topraksı edalarıyla. Bense erkekliğimin folkloruyla çalkarım ona sunacağım dizeleri kafamda. -II- Dışarda taşlar: zamanın ve güneşin beslediği miskin bıldırcınlar, erimiş kanatlar ve ayaklar, rüzgarın uzun takvimi, yitmiş kayıt çizgileri en uzun ömürlü ağaçlarda. Gel bana, ömrüm kısa, gün boyu toprağın sıcak mıknatısıyla kurumuş, bedensiz bir gömlek gibi. Sar göğsümü, sıvan sırtıma, sen kaynamış sütün ince kabuğu, inandır beni kendine hem ağzından çıktı bir kere 'seviyorum' sözü boşlukta başı dönen küçük bir nar fidanı gibi.