Son Teröristten Anneye

Aylar yıllar sonra kalem gene elimde; şiir yazmak istiyor elim, bu defa sana. Yılanlar gene belime dolandı Anne. Dilim damağım birbirine dolandı, çatladı aynı yerden dibine kadar kurudum. Durduğum yer durmuyor, durduğu yerde. Boş kağıtlar birde yer çekiyor beni, Şiir değil sanki adres bırakır gibi anneye Bırakılmış. Kalmamış gibiyken aynada sana bakmak ne sızı anne Ödüm kopuyor kendimi bırakırsam, dağıtırsam idiye Senin toplamaya çırpındığını düşünmek ne sızı! Eskiden kolaydı senle barışmak yırtılan pantolon değil ki anne, Sırtımda bin kürek yarası sol yanım her yağmurla eriyen her rüzgarla Dağılan en yaralı yanım en çok buradan akar kanım düştüğün yer bu gidişle yer beni Uyumadan uyumadan mutlak anne görmek isterim seni, Biliyor musun, Gelmiyor musun demiyorum anne Görmeni açıkçası istemiyorum. Son teröristinin mayın dolu gözleri Gözlerinle dağılır infilak eder çatlatırsın yok edersin ikimizi. Bir dahaki sefere mutlaka ama mutlaka Bir dahaki sefere. Yenilen doymazmış der gibisin, duyuyorum. Hoşçakal anne ben uyuyorum. Benim için bir türkü bir ağıt yakarsın anne, Yakarsın dağı taşı,yakarsın kendini, Yarım kalan dillerinde, türküye dönüşür uzun havalı havarlı Belki birkaç sene yaşarsın bu rezil pis şehirde, Söylersin uyumadan önce oğluna yaktığın, Canını yaktığın türküyü söyler söyler yanarsın. Kanatırsın kanı kurumamış yaranı, Yırtarsın bütün çektiğin yoksullukları haykırırsın, Dağlar yıkılır sanırsın gücün bitince diz üstüne düşünce Son gücünle tırnaklayıp yırtarsın anacığım yırtarsın, doğrudan ne varsa Bütün fukaralıkları temizlercesine kusar gibi susarsın. Bir daha sına anacığım bir daha sına Mutlaka bir daha sına!..