بخش ۴ - دایره تدویر

وصال تا بشبش بر در تو کیست مگر تنی که جز بسر سر تواند این رفتار خسارت از چه خورم هرگز این سزاست ز عقل چه خود هنر پی نشو و نماست در این کار ولی نبود شکر در خور تو بازم ده که هستم از طلبت زار و تو از آن بیزار اگر ز شاخ شکر گفته ام بهست رواست به خون جگر حق آنم گهر رواست نثار تابش ببر در تو رخساره خور- هرگز نه سزاست نی گنج زبر سر تو این تاج هنر- بی نشو و نماست نبود شکر خور تو بر شاخ شکر- گفتم بتو راست هستم طلب زر توزان خون جگر- حقا که رواست تقطیع مفعول مفاعیل مفاعیل فعل قافیه مقید مجرد مستزاد مطلق بخروج بحر هزج اخرب مجبوب مقبوض مستزاد مفعول فعول صنعت مرکب مدور