شمارهٔ ۱۲۰۱
ا اهلی شیرازی
0
Altın Yaprak
خون شد ز بخت بد جگر لخت لخت من
دشمن نکرد آنچه به من کرد بخت من
چندان نسیم عشق تو بنشست در کمین
کآخر چو گل به باد فنا داد رخت من
با من چو کوهکن دل کوه است در فغان
از کار سخت من نه که از جان سخت من
چون من به آب دیده درختی نشانده ام
جز خون دل چه گل بدمد از درخت من
جایی که صد چو تخت سلیمان رود به باد
اهلی ببست تخته تابوت تخت من
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş