شمارهٔ ۱۲۷۸
ا اهلی شیرازی
0
Altın Yaprak
آدم و گندم من و خال لب جانانه ای
من نه آن مرغم که در دام آردم هر دانه ای
درنگیرد صحبت من با دم ارباب عقل
هم مگر در جوشم آرد آتش دیوانه ای
سوختم از صلح و جنگت همچو آتش تا به کی
گه برافروزی چراغی گه بسوزی خانه ای
باده می باید که صافی باشد و ساقی لطیف
بزم شاهی گر نباشد گوشه ویرانه ای
پیش از آن اهلی که خواب واپسین گیرد ترا
حالیا از عشق او فرصت شمار افسانه ای
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş